|
Credo do galego espallado

O espallado é loitador, honesto, traballador, humilde, apaixonado,
pícaro, dunha franqueza brutal, ten poucas pulgas, sangue quente, sempre
de bo humor pero ás veces cabreado porque non tolera a inxustiza.
Ó espallado gústanlle as cousas claras; é auténtico, un pouco
desconfiado ó principio pero cando recoñece o seu abre os brazos e un
sorriso; equivócase pero nunca a propósito, sabe perdoarse e perdoar a
quen se equivoca, disimula os defectos dos demais e se fai falta acerca
un abrigo.
O espallado non cre en accidentes como son as clases sociais ó recordar
a fame e as guerras de antano e de hoxe; non cre nun mundo mellor,
constrúeo. É tenaz, paciente, pode esperar outros cincocentos anos se é
necesario porque os seus fillos levan o seu sangue; para el a realidade
é máis importante que as ideas e a xente máis que as ideas políticas;
non é hipócrita, covarde, folgazán, brando, diplomático, cerimonioso.
Non é estafador, non é ladrón, mata só en combate fronte a fronte; o
espallado non ten unha patria, ten moitas; non ten unha relixión, ten
calquera e non ten ningunha cor agás quizais o castaño.
O espallado honra ós seus devanceiros, ós anciáns, ós labregos, ós
mariñeiros, ás nais, ás avoas, á muller por igual que ó home, a se mesmo
e ós seus iguais; respecta e cultiva o seu, o seu idioma, a súa cultura,
a Terra Nai e ama a quen o fai ; non ten unha causa, é súa calquera que
sexa xusta; aínda que sexa pobre é xeneroso, solidario, mentalmente se
non pode selo doutro xeito; non ten intereses persoais, os seus son os
de todos; é igualitario, non está por riba de ninguén e ninguén é por
riba del.
Esta páxina non é recomendada para menores (para os que non aman ás súas
raíces galegas).
O que foron os nosos devanceiros non é o que nós somos, pero si o que
poderíamos ser:
un pobo que soubo loitar tanto como amar.
Si ti es un espallado, e moi importante para nós... Benvido a túa casa.
Credo del gallego espallado 
El espallado es luchador, honesto, trabajador, humilde, apasionado,
pícaro, de una franqueza brutal, tiene pocas pulgas, sangre caliente,
siempre de buen humor pero a veces cabrero porque no tolera la
injusticia.
Al espallado le gustan las cosas claras, es auténtico; un poco desconfiado
al principio pero cuando reconoce lo suyo abre los brazos y una sonrisa;
se equivoca pero nunca a propósito; sabe perdonarse y perdonar al que se
equivoca; disimula los defectos de los demás y si hace falta acerca un
abrigo.
El espallado no cree en accidentes como lo son las clases sociales al
recordar el hambre y las guerras de antaño y de hoy; no cree en un mundo
mejor, lo construye. Es tenaz, paciente, puede esperar otros 500 años si
es necesario porque sus hijos llevan su sangre; para él la realidad es
más importante que las ideas y la gente más que las ideas políticas; no
es hipócrita, cobarde, vago, blando, diplomático, ceremonioso; no es
estafador, no es ladrón, mata solo en combate frente a frente; el
espallado no tiene una patria, tiene muchas; no tiene una religión,
tiene cualquiera y no tiene un color salvo quizás el castaño.
El espallado honra a sus antepasados, a los ancianos, a los labradores, a
los marineros, a las madres, a las abuelas, a la mujer por igual que al
hombre, a sí mismo y a sus iguales; respeta y cultiva lo suyo, su
idioma, su cultura, la Tierra Madre y ama a quienes lo hacen; no tiene
una causa, es suya cualquiera que sea justa; aunque sea pobre es
generoso, solidario, mentalmente si no puede serlo de otra manera; no
tiene intereses personales, los suyos son los de todos; es igualitario,
no está por encima de nadie y nadie es por encima de él.
Esta página no es recomendada para menores (para los que no aman sus
raíces gallegas).
Lo que fueron nuestros antepasados no es lo que somos pero sí lo que
podríamos ser:
un pueblo que supo luchar tanto como amar.
Si eres un espallado, eres muy importante para nosotros... Bienvenido a tu
casa.
|