Como acendida lámpara en estreito 
pechado camarín
así no santuario do meu peito 
arde unha lus sin fin.

Cando a súa llama gunizando lenta 
boquea e vai morrer,
sopro de fe seu pábilo alimenta 
e vólvese acender.

Mais do meu peito na sinistra calma 
non hai altares... ¡Ah!
A lámpara do tempro da miña alma, 
¿a quen alumará?...

Si algún topás, viaxeiros desta vida, 
en que creades vós,
poñeino ante esta lámpara acendida, 
que está esperando un Dios.