I

Velahí ven, velahí ven avantando 
comaros e corgas, e vales, e cerros. 
¡Vinde vela, mociños e mozas! 
¡Saludaina, rapaces e vellos!

Por onde ela pasa 
fecunda os terreos, 
espértanse os homes, 
frolecen os eidos.

Velahí ven, velahí ven tan houpada, 
tan milagrosiña, con paso tan meigo, 
que parece unha Nosa Señora, 
unha Nosa Señora de ferro.

Tras dela non veñen 
abades nin cregos; 
mais vén a fartura 
¡i a luz i o progreso!

II

Catedral, demagogo de pedra, 
dun pobo fanático erguida no medio,
repinica esas chocas campanas 
en sinal de alegría e contento.

Asocia esas voces 
ó són dos pandeiros, 
¡ás santas surrisas 
de terras e ceos!

E ti, río dos grandes destinos, 
que os himnos ensaias dos trunfos ibéricos, 
requeimáda-las fauces de sede 
ven o monstro a beber no teu seo.

Bon samaritano, 
dálle auga ó sedento; 
que a máquena é o Cristo 
dos tempos modernos.