Ahí ven o tempo de mazá-lo liño, 
ahí ven o tempo de o liño mazar, 
ahí ven o tempo, rapazas do Miño, 
ahí ven o tempo de se espreguizar.

Cantar do pobo

Como a miniña tola 
que sai por ves primeira 
con dengue e muradana 
prá festa do lugar, 
así, xentil i aposta, 
vai vindo a Primaveira, 
grinaldas de craveles 
vertendo ó seu pasar.

Xa encima dos penedos 
non berra o graxo rouco 
que alá nas negras noites 
as néboas espallou, 
nin funga nas troneiras 
o son do vento louco 
que cántigas de bruxas 
e trasgos remedou.

Xa se ouce o pío alegre 
do paxariño terno,
perdído-los seus ollos 
na estrela da mañán, 
i as nubes sacudíndose 
das brétemas do inverno, 
vestidas de ouro e nacre 
polo hourizonte van.

Os álbores espidos 
de fruto e de ramaxe, 
cubertos xa de folla 
comenzan a dar fror; 
i á sombra agachapado 
do prácido follaxe, 
mentras que o gando garda, 
fai chifros o pastor.

Xa de amarelo e branco 
se pintan os outeiros, 
xa nacen nas silveiras 
as froles de San Xoan; 
xa crecen nos valados 
as hedras i os loureiros; 
xa ten carroucho o millo, 
xa as vides gromos dan.

Ahí ven prós probes vellos 
sin sangue xa e sin vida, 
a fogueira ardente 
que esparxe a lus do sol; 
ahí veñen prós poetas 
de ispiración garrida, 
as cheirosiñas auras 
i a vos do rousiñol.

Ahí veñen prós cortexos 
as noites feiticeiras 
dos fúlxidos luceiros 
ó maino relumbrar; 
ahí veñen prós rapaces 
as moras das silveiras, 
i o tempo dos gandulos 
que niños van buscar.

¡Ai, estación frorida, 
gallarda Primaveira, 
quén pra botarche copras 
tivera o que non ten!... 
Co corazón ferido, 
sin lira garruleira, 
¿quen te cantou, hermosa?... 
¿Quen te cantou?... ¡Ninguén!