Por cima dos agros, 
do monte no medio, 
levántase aínda 
hidrópico e negro,
cal xigante hipopótamo morto, 
de vermes cuberto,
rodeado de tréboas e gramas, 
o lombo deforme do vello mosteiro.

Das torres as rexas 
agullas de ferro 
queixarse parecen 
da marcha dos tempos:
e decote paradas e inmobres, 
semellan os dedos
dunha mau de Titán que anda en busca 
do raio que tarda das iras do ceo.

Dende a alta campana 
cai inda en anelos 
a forte cadea
con triste bambeo. 
Cando á posta do sol, das montanas
azóutana os ventos, 
unha serpe arromeda encantada 
que garda as ruínas fungando e tecendo.

Os pelos de punta 
na mau cun coitelo, 
coa sangue lixado 
dos probes viaxeiros,
tempos houbo en que aquí buscar viña 
seguro i achego
o ladrón dos camiños, que os frades 
que a Praga queimaban, en salvo puxeron.

De monxe vestido
como eles o reo, 
de réprobo a santo
pasou nun día mesmo; 
e, da gorxa que ser debería
tallada nun cepo, 
a pauliña saíu que escomulga 
ó insine Colombo i ó gran Galileo.

As virxes, forzadas, 
os probes, valeiros, 
pedían namentres 
socorro e romedio; 
i a xusticia, escudeiro mal pago 
do crime sanguento,
do sagrado na porta quedaba 
de rabia e de cólara os dentes batendo.

Nos meus solitarios 
nouturnos paseos, 
sucédeme ás veces 
chegar ó mosteiro;
e caretas facéndome estonces 
da lúa ó refrexo,
unha negra visión, de entre as ruínas, 
"¡Que tempos!" me dice, i eu digo: "¡Que tempos!"