I

Teño unha corda muda 
na miña lira torva, 
como on coitelo fera, 
como on tronido rouca. 
Cando nos meus ensaios 
sona a compás das outras, 
por sobre min parece 
que os ceus se desproman. 
De cada nota dela 
un anatema chouta, 
cal da satúrnea sangue 
as furias espantosas.
Ninguén ouíu aínda 
as cántigas que entoa.
Detrás de min, quizaies, 
o día que mas oian, 
como detrás de Cristo 
virán as xentes todas,
¡Hosanna, cantando de xúbilo cheas, 
Hosanna ó poeta que trai a boa nova!

II

Castigos prós verdugos,
prós márteres coroas,
consolo prós escravos 
latexa nesa corda. 
Fustiga prós tiranos, 
prós déspotas argola, 
nela dormenta o himno 
groriosos dos ilotas. 
Sí pra a tocar cal quero 
a ter non chego forzas; 
si cando á loita vaia 
tropezo nunha foxa, 
os que, cal eu, subides 
a traballosa costa, 
cando chegués á cima 
sagrada e vitoriosa, 
¡arpas que saudedes 
da nosa patria a aurora,
da iarpa acordaivos que fúnebre queda 
na noite do olvido xemindo sin groria!