Por sobre a barafunda 
de escarnios e pauliñas 
que as cántigas dos servos 
por ondequer suscitan, 
espaventada, atóneta, 
a virxe Poesía 
clamou desalentada:
"¡Vates, crebade as liras!"

¡Crebar as liras cando 
se fai temer aínda 
a maza de Xan Dente 
por vara de Xusticia! 
¡Cando nos nosos Códigos 
non val dun home a vida 
os sete vis escudos 
en que a tasou Molina!

¡Calar!... ¡Que non se escoite
o patuxar das vítimas
no mar de inxofre e sangue
da escravitú caídas!
¡Calar!... ¡I as maus cravadas,
i a túnica cinguida,
i a intolerancia abaixo,
i a intolerancia arriba!

Non. Feita está a promesa
i é menester cumprila.
A patria morre. ¡Malia
o fillo que a non mira!
¡E malia quen lle negue,
por tedio ou cobardía,
os himnos que a amortaxen,
o sangue que a redima!

¡Crebar as liras diante 
da libertá que espira 
baixo a gadoupa férrea 
do dogma que a asesina!... 
¡Inda goberna Claudio! 
¡Inda Seiano priva! 
¡Inda os proscritos choran 
e trunfa Mesalina!

¡Non a crebés, poetas! 
Templaina en ódeo, en ira, 
hastra que dela saian 
as esplosiós das minas;
hastra que cada nota 
como onha espada fira, 
como on andacio barra 
as vellas teogonías.

Gustoso esnaquizara 
e resinado a miña, 
si neso do meu pobo 
a sorte consistira; 
mais, mentras orfo e triste 
os meus consolos pida, 
crebala... ¡na túa testa 
tan sólo, tiranía!