NA MORTE DE ALEXANDRE BOVEDA
Del libro "Jacobusland".
No prado malvazul da mañá leda
frolecía a morte roxa e albeira;
Ay, que morreu a frol.
Foi pol-o albariño lanzal e ergueito.
Com'un dolmen, com'un branco penedo;
Ay, que morreu a frol.
Levan a Alexandre Bóveda
ár e río silandeiros;
a frol da neve nos párpados
a frol da lúa nos beizos.
0 levan os bois da néboa
catro son e os catro negros.
Levan a Alexandre Bóveda
ár e río silandeiros;
leda cántiga da Terra
desfollada pol-o vento.
¿Onde vai a frol das froles,
qué foi do verde luceiro?
E van píllaras lelías
brincando pol-os sendeiros.
A rosa levoun-a a mar
a luz solagoun-a o vento.
¿Onde vai a frol da Terra,
qué foi do verde luceiro?
As cántigas morren orfas
de pimpelas e troveiros.
Com'un dolmen, com'un branco penedo
foi pol-o albariño lanzal e ergueito.
Ay, que morreu a frol.
D'estrela e auga e lilia estaba feito,
choutaba a ledicia no seu corpo ledo.
Ay, que morreu a frol.
Por ronseles aluados
ruben os catro bois negros.
Outa cume da montaña,
ccm'un céltigo cruceiro
aló pousaron o corpo
cirio d'esperanza aceso.
A noite se abala, abala
envolta en loiro silencio.
Xa chegan os campesinos,
arume a terra e penedo.
Ponlas da veiga da mar
xa veñen os mariñeiros,
xa deixan a frol salgada
na rosa aberta do peito.
Mouros pétalos da noite
van a cabalo do vento.
Lelías de sol e orballo
brincan por novos sendeiros.
Emilio PITA.
www.galespa.com.ar